Kupujac bilety do Lizbony nie byliśmy świadomi, że to właśnie to miasto jest uznawane przez wiekszosc podròżników za najładniejsze a na pewno najprzyjemniejsze do życia na świecie. I trudno się z ta opinia nie zgodzic. Mamy tutaj kolorowe kamienice, koscioly i duze budowle z bialego kamienia, kilka reprezentacyjnych placy, tramwaje pełniace funkcje windy i tuk-tuki podbierajace turystów czarno-zielonym taksówkom. A pomimo tej róznorodnosci jest najbardziej spójnym miastem w jakim byłam. Nie razi tu w oczy nic, nawet suszace sie pranie z okien wydaje sie naturalnym i oczywistym jego elementem.
Jednym z najbardziej charakterystycznych motywów Lizbony sa płytki tzw. azujeros, którymi obkafelkowana jest elewacja większości starych kamienic. Podobno kilka wieków temu mieszkańcy Portugalii doszli do wniosku że to własnie glazura najlepiej znosi zab czasu i zaczeto stosowac ja nie tylko w kosciołach, ale rowniez jako standardowy element wykonczenia domów. Kamienica w której mieszkamy ma dosyc typowy wzór i kolor kafli jak na Lizbone gdzie dominujace sa bialo niebieskie wzory. Jak możecie zauważyć na tytułowym zdjeciu wejscie do naszego mieszkanka mamy prosto z ulicy, drzwi ryglowane sa za pomoca pionowego pretu …ale za to w srodku mamy juz XXI wiek z elegancko urzadzonym wnetrzem i wszelkimi wygodami. No i mieszkamy kilka minut od stacji slynnego tramwaju nr 28 ale o nim jutro bo jeszcze się nie zdazyliśmy nim przejechać;)
Same centrum Lizbony słynie z pięknych kościołów (te najpopularniejsze to ruiny kosciola karmelitów, bogato urzadzony kościół św. Rocha i katedra Se o surowym, wrecz pustym wnetrzu ale za to z ponad 800 letnia historia) oraz zamku św.Jerzego z którego murów roztacza się piękna panorama miasta. Jak dodamy do tego waskie uliczki z przytulnymi restauracjami w zaułkach, z grajaca muzyka fado w tle i przestronnymi placami z bijacymi biela po oczach pomnikami bohateròw minionej epoki to otrzymamy miasto przypominajace z jednej strony slynne wloskie miasta jak Wenecja i Florencja, a z drugiej strony miasto przyjemne do zwiedzania i spacerowania bo ilosc uliczek i miejsc wartych do zobaczenia pozwala rozproszyc sie turystom. I to jest baaaardzo duży plus by móc sie cieszyc zwiedzaniem a nie koncentrowac sie na przepychaniu pomiedzy turystami.
No a teraz kacik kulinarny. Na poczatek spróbowalismy typowych zup portugalskich (rybnej i fasolowo-miesnej) zaserwowanych w nowoczesnie urzadzonym budynku targowym. Dla mnie rewelacja ale ja jestem fanem wszelkich zup. Patrzac na Tomka pałaszujacego cała miske obiektywnie moge napisac ze bylo warto.A na deser poszły najbardziej znane ciastka z Lizbony czyli pasteis de nata. To takie babeczki z ciasta zblizonego do francuskiego, wypelnionego kremem jajecznym i zapiekane w piekarniku stad ich charakterystyczne czarne przypalenia. Jutro sprobujemy ich w oryginalnej recepturze, bo te originalne nazywaja sie pasteis de betelem i wymyslone zostaly przez braciszków z klasztoru Hieronimitów, gdzie jutro zamierzamy sie udać.
I na koniec panorama Lizbony. Czyz te czerwone dachy nie kojarza Wam sie z Dubrovnikiem? 😉
Zajrzeliśmy jeszcze po drodze do miasteczka Berry bo polecił nam je tutejszy ranger. Dobrze ze jechaliśmy z południa bo byśmy utkwili w 10km-owym korku. Miasteczko owszem, ładne. Klimat dzikiego zachodu bo czesc kamieniczek pochodzi z końcówki XIX wieku. Ale my i tak zapamiętamy go jako miejsce gdzie jedliśmy najlepsze pancake’i w Australii.
I mielismy szczescie tego dnia. Zalapalismy sie na ostatnie miejsce na polu campingowym. Mamy namiot kolo jakiegos bajorka na ktorym przechadza sie para pelikanów. No i mnóstwo papug i innego ptactwa, ktore strasznie chalasuja. Ale najglosniejsze sa papugi…
