A co tam słychać u nas w Cusco ? Normalnie wakacje. Unikamy wszelkiego wysiłku fizycznego, szukamy dobrej kuchni, relaksujemy się. Jednym slowem aklimatyzujemy nasze organizmy do wysokosci 3500m. Podoba mi sie ta aklimatyzacja 😁

Jak na przykładnych turystow przystalo to nasze wakacje rozpoczelismy od zakupów szukajac rzeczy niezbednych i tych mniej potrzebnych. Swoje kroki skierowalismy zatem na najwiekszy targ tutaj San Pedro na ktorym zakupilismy swieze liscie koki. Takie liscie żuje sie zeby zapobiec chorobie wysokosciowej a ze lekko nas bolala glowa to od razu zdegustowalismy po kilka listkow. Smakuje jak trawa ale od razu sie po niej lepiej poczuliśmy. Choc mogla to byc samosugestia bo jak sie okazalalo pozniej nie stosowalismy jej prawidlowo. Ale wszystkie zrodla potwierdzaja mega zdrowotne wlasciwosci lisci koki wlasciwie na wszystko: serce, pluca, dotlenienie mozgu… a nawet zdrowsze i bielsze zęby. Faktem jest ze zamiast krotkiego spaceru zrobilismy tego dnia ponad 10 tys krokow i to chodzac raz pod gore, raz w dol 😁

Wlasciwie to chcialam zaczac dzisiejszy dzien od zwiedzania katedry ale niestety do godz.10.00 jest zarezerwowana tylko dla lokalsow. Od 10 z kolei wejscie jest platne ale sprzedali nam bilety jak dla peruwianczykow. Dla turystow bilety na wiekszosc atrakcji są dwa razy droższe od biletow dla rezydentow. W katedrze niestety nie mozna bylo robic zdjec a szkoda. Wspomne zatem jedynie ze wiekszosc oltarzy byla pozlacana, oltarz glowny podobno byl ze srebra, stele dla choru wyrzezbione w cydrze no i slynny obraz Marcosa Zapato „ostatnia wieczerza” zainspirowany obrazem Leonarda Da Vinci ale z lokalnym udoskonaleniami. Na przyklad Jezus z apostolami spozywali pieczona swinke morska, popijali chicha z peruwianskich kieliszkow a na stole byla papaja. To co natomiast rzuca sie w oczy ale mozna tez zobaczyc w innych kosciolach tutaj to fakt ubierania rzezb w ubrania z materialu. Nawet na krzyzu Chrystus wisi opasany ludowym materialem. Bardzo zdobne sa z kolei sukienki Maryji, ktorej ilosc oltarzy zdecydowanie dominuje w porownaniu do rzezb z Chrystusem. Zalaczam zatem jak wygladaja takie rzezby z kosciola sw. Franciszka.

No a co jeszcze kupilismy ? Obowiazkowo czapki z alpaki 😁 Po pierwsze zeby nie rozczarować Sebastiana 🤪, a po drugie specjalnie nie zabralam czapki z domu a na szlaku Inkow czapka jest wskazana wiec zalapala sie do niezbednych zakupow. Poza tym butelka 1l na wode (a Tomek twierdzil ze to ja kolekcjonuje bidony 😜). Na szlak Inkow nie mozna zabierac wody w petach i mamy nowa butelke w kolekcji 🙂 Dorzucilismy jeszcze dwie peleryny przeciwdeszczowe czytajac ze na szlaku Inkow same kurtki i spodnie przeciwdeszczowe nie będą wystarczajace (a jestesmy juz w porze deszczowej niestety). Potraktowalismy to jako ubezpieczenie – zakupilismy wiec sa duze szanse ze sie nie przydadza 😁

I na koniec rzut oka na zabytkowe balkony w centrum historyczny Cusco, ktore sa ulokowane przy glownych placach. Oczywiscie rowniez wpisane na liste Unesco 🙂

To mial byc krotki spacer do ruin Sacsayhuaman ktore wlasciwie graniczą z Cusco. Ubieramy sie wiec na jak 2 godzinna wycieczke a ze zapowiadaja deszcze to w plecaku mamy spodnie i kurtke przeciwdeszczowa. Jak sie pozniej okazuje bardziej by sie przydaly kapelusze i krem z filtrem ktory co prawda mialam w plecaku, ale nie przyszlo mi do glowy zeby go uzyc. Przy 16 stopniach czlowiek nie czuje ze wlasnie go zaczyna przysmazac slonce. Ale jak to sie stalo ze z planowanej krotkiej wycieczki wyszla nam 11 km trasa? Oto juz przy wejsciu na droge do Sacsayhuaman zaczepia nas peruwianczyk, ktory proponuje ze zawiezie nas swoim samochodem do duzo dalszych ruin i wracajac bedziemy mogli zobaczyc 4 inkaskie archeologiczne miejsca a nie tylko to jedno. Brzmialo jak dobry plan wiec z checia na niego przystalismy.

Zatem nasz pierwszy trekking w Andach rozpoczynamy na wys. 3 900m w miejscu o nazwie Tambomachay. To ruiny inkaskie wygladajace jak element systemu wodnego z kanalami i akweduktami. Samo przeznaczenie jak w wiekszosci takich miejsc nie jest potwierdzone. Jedni twierdza ze to bylo miejsce kultu wody, inni ze to byly inkaskie laznie.

Zaraz niedaleko tego miejsca znajduja sie kolejne ruiny zwane czerwona twierdza lub w jezyku keczua Puca Pucara. Ze wzgledu na jej polozenie pozwalajace widziec na kilka kilometrow w przod zalozono ze miala charakter obronny. A jak bylo w rzeczywistosci tego nikt oczywiscie nie wie. W sklad tego kompleksu wchodzily pomieszczenia, place, sciezki, akwedukty i punkty obserwacyjne.

Zeby dostac sie do kolejnych ruin przechodzimy najfajniejsza czesc szlaku w okolicznych gorach. Jestesmy na tym szlaku sami, mijamy tylko jednego chlopaka. Wiekszosc turystow przemieszcza sie miedzy ruinami samochodami i chyba traca najfajniejsza czesc tego miejsca. Bo tak wygladaja tutaj np. tubylcze wioseczki.

A tak prezentowal sie krajobraz na szlaku z gorami w tle.

I w tych pieknych okolicznosciach dochodzimy do ruin Quenko, co w jezyku keczua oznacza labirynt. W tym kompleksie znajduje sie oltarz rytualny, z ktorego w trakcie swiat splywala krew lam.

I na koniec zwiedzamy pozostalosci po zabudowaniach obronnych Inkow w kompleksie Sacsayhuaman. To trzy poziomy tarasow zachodzacych na siebie zygzakami i zbudowanych z wielkich kamiennych blokow. Taki blok moze miec do 5m wysokosci i wazyc do 350t. Podobno sa tak dopasowane do siebie ze nie mozna miedzy nimi wcisnac nawet noza. Znajduja sie niedaleko Cusco i w zamysle Inca Parachuteca to miejsce mialo miec ksztalt glowy pumy a zygzakowate mury mialy wygladac jak jej zęby.

Staly tu rowniez 3 wieze ale hiszpanie po zdobyciu tego miejsc zburzyli je a kamienie wykorzystali do budowy kosciolow i innych budynkow w Cusco.

No i z tego punktu jest naprawde imponujacy widok na miasto Cusco

Vinicunca to jedna z trzech gór tzw. teczowych, ktore znajduja sie niedaleko Cusco. Pozostale to Palcoyo i Pallay Punchu ale nie sa tak popularne jak ta pierwsza. Przewodnik twierdzi ze to wina social mediow i ze Vinicunka po prostu zostala medialnie wypromowona. Ja mam inna teorie. Tylko ta gora pozwala zdobyc 5tys m npm bo pozostale dwie to 4700m i 4900m.

Na zdobycie swojego pierwszego i zapewne ostatniego 🙂 pieciotysiecznika wybieramy sie z agencja „Day trips Peru”. Jest duzo agencji organizujacych tego typu wyjazdy ale ta reklamuje sie ze ma male grupy. Tak wiec wyruszamy z grupa 13 innych turystow z ktorych wiekszosc jest anglojezyczna, a tylko dwie osoby hiszpanskojezyczne. Wycieczka wyrusza busem o 3 nad ranem wiec przed wejsciem na szlak mamy zaplanowane sniadanie w przydroznej hacjendzie na trasie.

Przed wyruszeniem na szlak przewodnik kaze chwile pooddychac by przywyczaic cialo do wysokosci 4600m bo tutaj powietrze bedzie o ok.50% rzadsze niz te, do ktorego jestesmy przyzwyczajeni na nizinach. W plecaku zreszta bedzie dzwigal butle z tlenem, gdyby ktos go potrzebowal. Na rece spryskuje nam z kolei jakis ziolowy specyfik na bazie alkoholu, ktory wentyluje nam drogi oddechowe by lepiej oddychac.

Wyruszamy gdy szlak jest jeszcze w chmurach i jest okolo 1 stopnia. Potem pogoda bedzie sie zmieniac jak w kalejdoskopie. Wyjdzie slonce wiec sciagniemy jedna warstwe ciuchow i wlozymy kapelusze. A na gorze przyjdzie chmura sniegowa, zacznie wiac i padac snieg wiec wlozymy dodatkowe dwie warstwy ubran. Tego mozna sie nauczyc rowniez w polskich gorach ze pogoda na wysokosciach moze sie zmienic diametralnie i trzeba miec ze soba warstwowe ubranie by dostosowywać je do roznych warunkow pogodowych.

Dwie trzecie szlaku (ta łatwiejsza czesc) mozna przebyc na koniach lub osiołkach. Nawet jest duzo ochotnikow na ta podwozke bo organizm roznie reaguje na wysilek na tej wysokosci. Maja swoja wydzielona sciezke. Niestety na koniach mozna dotrzec tylko do miejsca w ktorym zaczyna sie prawdziwe wyzwanie by pokonac 200m przewyzszenia na okolo 0,5km. Tym samym nasza ekipa uszczupla sie o parę Amerykanów, ktorzy po dotarciu konno w to miejsce rezygnuja z wejscia na Teczową Góre.

Samo wejscie na szczyt Vinicunki wymagalo sporo wysilku. I trudno ocenic czy to przez wysokosc czy przez naszą kondycje fizyczna ☺️ Ale najwazniejsze ze tam weszlismy i dodatkowo zyskalismy cenna aklimatyzacje przez szlakiem Inkow, ktory bedzie ukoronowaniem pobytu w inkaskich Andach.

ps. Nawet na 5tys. szczycie mozna kupic i zjesc cos cieplego. Baze maja tutaj rowniez alpaki, ktore zabezpieczaja swoje oczy od slonca, bo w warunkach rozrzedzonego powietrza jest ono bardzo zdradliwe.

ps.2 Druga czesc wycieczki do Czerwonej Doliny pojawi sie w kolejnym wpisie. A poniższe zdjecie dedykujemy specjalnie dla mojej kochanej kuzynki Asi 🤪i całej „usteckiej” rodzinki! Pozdrawiamy z wysokosci😀

ps3. I na koniec ciekawostka. Te teczowe gory sa szerzej znane dopiero od 10 lat. Wczesniej byly pokryte sniegiem i nie bylo widac ich kolorow. Mamy tutaj zatem efekt globalnego ocieplenia. Snieg i lodowiec znajdziemy dopiero na wysokosci 6 tys.m