Zawsze przychodzi taki dzień, że wszystko idzie na opak. Zaczęło się od transferu do El Pilar, gdzie po zapakowaniu się do bardzo interesujacego automobilu złapaliśmy najpierw jedna gumę (ale samochód mając podwójne koła jechał dalej), potem drugą – to juz go uziemiło i wymusiło zmianę opony tak więc finalnie dojechaliśmy na miejsce kolejnym busikiem. Aby nadrobić spóźnienie postanowiliśmy iść alternatywnym szlakiem do jeziorka Lago Electrico, ale z powodu podwyższonego stanu wody w rzece przejście przez nią było niemożliwe. Wróciliśmy zatem grzecznie na właściwy szlak, który wiódł poczatkowo wzdłuż rzeki, a pózniej przez las. Zastanawialiśmy sie dlaczego nikogo oprócz nas nie ma na tym szlaku i tajemnica wyjaśniła sie pod koniec drogi, gdy stanęliśmy pod hacjenda i kazali nam zapłacić po 500 pesos od osoby za finalne ujrzenie jeziora. Jak sie okazało szlak prowadzi poprzez prywatną posesję i jej wlaściciel życzy sobie taki haracz od zagranicznych turystow ( Argentyńczycy płaciliby połowę co jest i tak sporą sumą bo można za to kupić np. jeden obiad dla dwóch osób w restauracji). Wejścia do parków krajobrazowych są tutaj bezpłatne, ale nasz cel podróży jak się okazało już był pozaparkiem. Nie zdecydowalismy sie zapłacić ten haracz i zmieniliśmy cel naszej wedrowki na jezioro Lagos Piedras Blancas.

Po drodze po raz pierwszy spotkaliśmy słynne argentyńskie krowy, ktore swobodnie pasły sie w ….. lesie. Pierwszy raz widziałam tak zgrabne i smukłe krowy, które z daleka można pomylić z końmi. Niespecjalnie podobało im sie towarzystwo ludzi bo były z małymi cielakami i szybko uciekły przed nami w las.
Zaczynamy byc natomiast dużymi fanami tutejszych dzięciołów, których czerwone czuby są dosyć łatwo zauważalne w lesie. Ten ostatni miał jednak dość dobry refleks i od razu schował sie przed nami do dziupli 😉

Na szlaku spotkaliśmy rownież 3 małe kotki, ktore usilnie chciały komuś towarzyszyć w podróży.

Powrót do domu również nie obył się bez przygód, gdyż wykupiony transfer busem nie zatrzymał sie po nas w umówionym miejscu. Przejechał obok nas zostawiając nas z ogłupiałą miną. Mieliśmy jednak dużo szczęścia gdyż nie długo później zatrzymał sie prywatny samochód i podwiózł nas do El Chalten. Brak znajomości hiszpańskiego nie pozwolił nam na konwersacje z kierowcą wiec tylko na pożegnanie buziak (mój) i uścisk reki (Tomka) musiał wystarczyć na wyrażenie naszej wdzięczności za ta podwózkę.

I tak zakończył się ostatni trekking z widokiem na słynną górę Fitz Roy;)

Ostatni dzień w El Chalten spędziliśmy po prostu w El Chalten. Najpierw przygladalismy sie trzem zespołom robiacym kilku wyciagowe trasy na pobliskiej scianie a po poludniu przeszlismy na zachodnia strone i podgladalismy ekipy bulderowcow atakujacych pobliskie glazy. Takiej ilości wspinaczy nie widzialam nawet w sokolikach ….

Badajac skad pochodza turysci najwiekszy procent to oczywiscie Argentyna, Brazylia, USA …ale dosyć sporo turystow jest rowniez z Izraela, bo w hotelach spotykamy informacje w jezyku hebrajskim. W naszych hotelu było duzo azjatow – oni z reguły podrozuja w zorganizowanych grupach. Dzisiaj w pubie spotkalismy Rosjan ktorzy chwalili sie wejsciem na Cerro Torre – jezeli tak było w istocie to czapki z głów:) No i przetestowalismy kolejne argentynskie danie Empanadas … czyli takie pieczone pierozki z roznym farszem w srodku. Całkiem zacne.

Generalnie dla Europejczykow Argentyna wcale nie jest tanim krajem, no moze za wyjatkiem Szwajcarów. W obiegu rzadko sa banknoty ponizej 50 pesos ( rownowartosc okolo 15 zl) a poniewaz bilon jest jeszcze rzadziej spotykany to zaokraglanie do 10 Pesos jest na porzadku dziennym ( chyba nawet jakas ustawe wydali ze w zwiazku z wysoka inflacja sklep ma prawo zaokraglic koncowke rachunku  do 5 pesos). To co było zaskakujace dla nas to fakt, ze zaokraglanie w sklepach jest zarowno w gore, jak i w dol. To zalezy od tego czy pan w kasie wlasnie nie wydal ostatnich drobnych lub (i to jest moje osobiste odczucie) jest to bardzo uznaniowe w zaleznosci od klienta. Nam starano sie zawsze wydac reszte i np. płacac 105 pesos za rachunek na kwote 102 pesos otrzymywalam w reszcie 5 pesos ktore chwile wcześniej wręczyłam sprzedawcy 😉

Nie ulega natomiast watpliwości, ze mieszkancy sa bardzo pozytywnie nastawieni do turystow oraz bardzo pomocni. I nie jest to sztuczna uprzejmosc nastawiona tylko na zysk. Wielokrotnie podpowiadali korzystne cenowo rozwiazanie, a jak nie mogli w czyms pomoc to ze szczerym żalem przepraszali za nie moga pomoc. Az chcialoby sie jeszcze tutaj pozostac, ale czas zobaczyć coś nowego i już jutro przemieszczamy sie do El Calafate.

A teraz kilka chwil reklamy, bo może sami kiedys bedziemy szukac nazwy hotelu w ktorym mieszkalismy. Hosteria nazywa sie Pudu Lodge i jest na samym koncu El Chalten przy wejsciu na dwa szlaki : Lago de Tres oraz Laguna de Torres. Oprocz bardzo dobrego standardu pokoju i baaardzo sympatycznej i pomocnej obslugi (wszyscy mowili po angielsku;) wyróżniaja sie na pewno bardzo dobrym sniadaniami. Obsługa hotelu załatwiała nam rowniez wszelkiego rodzaju trensfery. Oferuja rowniez indywidualne wycieczki i przewodników indywidulne wycieczki. Generalnie bardzo szczerze polecamy ta hosterie.

A na koniec zagadka. Co to za zwierze pasie sie za naszym domem .? 😉

Na końcu miasteczka El Calafate znajduje się rezerwat przyrody utworzony na obszarze dwóch płytkich rozlewisk wody : jeziora Ninez i jeziora Secundaria będących pewnie w przeszłości częścią ogromnego jeziora Lago Argentino (podobno jednego z wiekszych w Argentynie). Znalazło tutaj schronienie około 40 gatunków ptaków, z czego największym zainteresowaniem oglądających cieszyły się brodzące lemingi oraz chimango (ptak nam przypominający sokoła), które bardzo nisko przelatywały nad naszymi głowami.

Dwie najpopularniejsze rosliny patagonskich stepow to:

CALAFATE ( tak, tak … nazwa taka sama jak miasto w ktorym teraz jestesmy 😉

i PATAGONICUS

Dzisiaj po raz pierwszy odczuliśmy, że jesteśmy w Argentynie w szczycie sezonu wakacyjnego. Po zwiedzeniu kilku lokalnych operatorów podróży okazało się, ze aby wykonać trekking po lodowcu Perito Moreno trzeba wykupić sobie wycieczkę z kilkudniowym wyprzedzeniem. A my przecież będziemy tutaj tylko 2 dni i dalej w droge ;( W dodatku tylko jeden tour operator ma licencje aby zabrać ludzi na lodowiec i każda inna agencja wykupuje miejsca u tej jednej i tej samej firmy. Gdyby któraś z firm nam to powiedziała na początku to oszczędzilibyśmy sobie wycieczki po wszystkich tutejszych biurach podróży. Zatem trekkingu po lodowcu nie będzie, ale będziemy go podziwiać tak jak to czynią zwykli turyści czyli z poziomu tarasów widokowych i ze stateczka. … w sandałkach na stopach 😉