Jesteśmy już w drodze nad ocean czyli rozpoczynamy typowo letnia czesc podróży. Ale dzisiaj bylismy znowu w Buenos. Zwiedzanie Buenos Aires mamy zaplanowane jako ostatnie dwa dni w Argentynie wiec obecnie to tylko nasza stacja przesiadkowa 😉

Po przylocie na  lotnisko w Buenos poczulismy sie już jak starzy bywalcy. Zakupiliśmy elektronicza kartę komunikacji miejskiej SuBE i podreptalismy na znajomy przystanek lini autobusowej nr 8. Nawet wiedzielismy ze trzeba sie ustawic w kolejke na przystanku bo autobusy przyjezdzaja nieregularnie ( wlasciwie to trudno to stwierdzic bo nie ma rozkladów jazdy) wiec w przypadku gdyby nie wszystkim udało sie wejsc obowiazuje kolejnosc z kolejki. I naprawde wszyscy sie w ta kolejke ustawiaja … i sie nie przepychaja ?!

Przejazd z lotniska do centrum autobusem miejskim trwa dokladnie 2 godziny wiec mile zaskakuje cena tego transportu – słownie 4,75 pesos czyli cos ponad 1,5 zł. Moze dlatego ostatnio nas wzieli tym autobusem gratis 😉 I dwa slowa o hotelu, z ktòrego korzystamy w Buenos a raczej o jego sasiedztwie. No wiec spimy niedaleko prezydenta Argentyny (a raczej jego pałacu, bo trudno stwierdzic czy akurat jest w domu, ktory jest ….różowy ) oraz ulicy na ktorej maja swoje centrale wszystkie banki. Mozna wiec śmiało powiedziec ze sasiedztwo mamy zacne 😉

Asado to inaczej zeberka od krowy ale rowniez nazwa uczty, spotkania towarzyskiego w Argentynie, w trakcie ktorego griluje sie przerozne cześci krowy. Na takie tez spotkanie zaprosili nas gospodarze wynajmowanego przez nas apartamentu Gala i Rysiek.

Sam poczatek parilli wyglada dosyc podobnie jak gril u nas. Gospodarz domu trzyma warte przy grilu w towarzystwie meskim, a kobiety w domu przygotowują sałatki i plotkują ze sobą.

Jako starter (bo jako pierwsze były gotowe) była surowa kiełbaska (oczywiscie po grilu juz nie była surowa) oraz znajoma nam juz skąd innad  kaszanka czyli morcilla. Pozniej zapodano juz wlasciwy kawał krowki (niestety nie pamietam nazwy ale chyba bife de vacio ) a na samym koncu jako kulminacyjny punkt uczty bife de lomo czyli poledwica wołowa. I tutaj z reka na sercu moge powiedziec, ze byl to najsmaczniejszy kawałek mięsa jaki w życiu jadłam. Przebił nawet mieso z ekskluzywnej restauracji w Paryzu, ktore mialam okazje kiedys degustowac. Gospodarze rowniez byli zadowoleni z rezultatu grilowania wiec na koniec mistrz parilli otrzymal zasłużone oklaski (ktore sa rowniez w tradycji asado).

A teraz dwa zdania o roznicach asado od naszego grila. Z reguly zaczynaja sie one bardzo pozno. Jako ze my wszyscy bylismy Europejczykami to zaczelismy juz o 21 by sam posilek zakonczyc przed 24:) Z reguły po uczcie zostaje bardzo duzo niezjedzonego miesa… u nas tez to mialo miejsce, ale na grilach tez sie to czesto zdarza.

Jako ze mieso piecze sie w duzych kawałkach (na ktorych celowo pozostawia sie warstwe tluszczu dla jego ochrony przed wysuszeniem) gospodarz parilli odkraja mieso po kawałku i osobiscie rozdziela na talerze obecnych. Po zjedzenie danego kawałka przynosi sie z rusztu nastepny. I tutaj jestem naprawde w ciezkim szoku ze wolowina moze byc tak mieciuka i soczysta ale prawdopodnie jest to zasluga sposobu pieczenia, gdyz mieso piecze sie bardzo dlugo na kontrolowanej, małej ilosci zaru z drewna oraz przewraca tylko raz w trakcie całego pieczenia. Dodam tylko, ze miesa sie nie przygotowuje wczesniej a jedyna przyprawa jest sól.

Gospodarze postanowili przetestowac nasze żołądki i na koniec podali jeszcze deser. Sernik na zimno byl pyszny, ale wciśnięcie go do przepełnionych żołądków był nie lada wyzwaniem. Ale daliśmy rade!

Tego dnia zaliczylismy rowniez pierwszą kapiel w oceanie. I mimo poczatkowych obaw ze pewnie bedzie zimna woda milo sie rozczarowalismy. Woda była naprawde przyjemna.

Villa Gesell to nieduża, turystyczna miejscowosc nad oceanem atlantyckim, połozona niedaleko wakacyjnej 'stolicy’ Argentyny – Mar de Plata. Została założona około 80 lat temu przez Niemca o nazwisku Gesell, ktory kupil 17 km² wydm wraz z 10 km pasem nabrzeznym. W jego pierwotnym zamierze bylo hodowanie sosen na tym terenie, ale poniewaz ruchomosc piaskow niweczyla jego plany musial wpierw zasadzic inne drzewa i roslinosc, aby z wydm przeistoczyc ten teren na bardziej przyjazny czlowiekowi.

Sam rozwoj miasta i turystki na tym terenie wydarzył sie dosyc przypadkowo gdyz z powodu braku pieniedzy Gesell wybudowal dom na wynajem… i tak zaczela sie tutaj rozwijac turystyka. Podobno przed dlugie lata Gesell decydowal jak ma wygladac miasto (np. tylko kilka ulic jest asfaltowa, reszta jest piaszczysta), kto w nim mieszka (potrafil zapakowac niechcianych mieszkancow i wywiezc) i co wolno w nim robic a czego nie ( np. zabronione było picie alkoholu i palenie papierosow).

Obecnie główna atrakcja Villa Gessel to 10 km-owa plaza (a jak dodac przelegle wioski to łącznie 21 km) strzezona przez 150 ratownikow. Po jednej i drugiej stronie graniczy z wydmami, na ktorych organizowane sa rajdy terenowymi jeepami lub quadami. Przy glownej ulicy mieszcza sie glownie restauracje i panaderie (piekarnie). Dosyc sporo jest rowniez sklepow z ciuchami, salonow gier oraz stoisk ze sprzetem plazowym.

Życie turystów kreci sie zatem głównie wokół plaży. Do poludnia plazowanie, rzezbienie w piasku i kapiele w oceanie. Jest tutaj duzo surfingowcow, gdyz calkiem spore fale na oceanie umozliwiaja nauke tego sportu. Przetrwanie calego dnia na plazy zapewniaja sprzedawcy kukurydzy (choclos), hot dogow (super pancho), churros oraz ciastek w kształcie baigli. Po poludniu plaza zamienia się w pole gier i zabaw. Do najpopolarniejszych nalezy cos podobnego do francuskiej petanque (boule) ale zamiast kul sa dyski, gra w paletki (ale w trybie tenisowym czyli z boiskiem i odbijana piłka po ziemi), no i oczywiscie piłka nożna.