Auckland to największe i najliczniej zamieszkane miasto w Nowej Zelandii. To właśnie w tym mieście chciałaby mieszkać większość Nowozelandczyków. Centrum wygląda bardzo nowoczesnie z wysokimi i szklanymi biurowcami,obok promenada portowa z knajpkami a pozostała częśc miasta utrzymana jest w niskiej zabudowie w postaci domków jedorodzinnych z drewna. Właśnie w takim typowym domku mieszkamy obecnie.

Jedną z obowiązkowych atrakcji miasta jest wieża Skytower, z ktorej na wysokosci 220 m można podziwiać panoramę miasta. Na platformie widokowej w podłodze wbudowane jest miejscami szkło, to samo w windzie wiec mozna przy okazji sprawdzic swoją odporność na lęk wysokości.

Największego zdziwienia doświadczyliśmy jednak na skrzyżowaniu, gdzie po właczeniu zielonego światła wszyscy przechodnie na każdym rogu ruszają  w tym samym czasie i mogą przechodzić przez jezdnię jak chcą: na wprost, w bok a nawet po przekątnej. Z punktu widzenia czasu przechodniów bardzo dobre rozwiązanie!

I na koniec najbardziej charakterystyczne miejsce dla każdego turysty – Britomart Transport Centre. To własnie stad odchodza zarówno pociągi jak i autobusy. My postanowiliśmy podjechać sobie pociągiem do naszej bazy na wzgórzu One Tree Hill.

Ps. Wzgórze One Tree Hill to jedno z wzniesien powstałych na kraterze wulkanu. Znajduje się tam park z bardzo starymi drzewami wyglądającymi na baobaby. Samo wzniesienie nosi nazwę od drzewa, ktore rosło na jego szczycie. Poniewaz jakis biały osadnik sciął to drzewo to dzisiaj mowi sie na to miejsce sarkastycznie „no one tree hill” 😉

Powrót z Cape Reinga drogą Twin Coast Road zabiera dwukrotnie więcej czasu niż wschodnią drogą North Highway, ale pomimo tych 10 godzin w drodze warto (w czas podrozy wliczylam prom i dwie przerwy na posilek ;). Przejeżdza sie przez prastary las z drzewami kauri (a raczej tym co z tych drzew pozostało po masowej wycince z czasów kolonizacji NZ). Drzewa naprawdę robią wrażenie – ogromne, masywne, z koroną liści zaczynajaca sie powyzej 3 metrów. Nawet wyschnięte okazy rzucają sie w oczy. No i ich wiek. Najstarsze drzewa mają 3 tysiace lat. My dotarlismy do najwiekszego z nich (tylko 2 tys.lat) ale za to wysokie na 50 metrów i szerokie na 17m. Dlatego otrzymał tytuł „władcy lasu” i specjalną sciezke do niego prowadząca. Przy takim kolosie nasz Dab Bartek wyglada jak ubogi krewny 🙂

Ponieważ te drzewa maja bardzo wrazliwe korzenie to przed wejściem na teren lasu kazdy turysta musi umyc swoje buty. Sluza do tego specjalne przyrzady i instrukcja:  najpierw oskrobac bloto, potem wyszczotkować szczota i na koniec jest mokra gabka z jakims płynem. I tym sposobem po raz pierwszy umylismy buty wchodzac do lasu;)

A tak wyglada drzewo kauri, ktorego korzenie zostały zniszczone

Na koniec dnia zdazylismy na zachod słonca na plazy Piha. Plaza jest kultowa wsrod surferow ale z uwagi na duzy tlum mlodziezy nie zdecydowalismy sie tam na nocleg.

Ps. Dzis na obiad byla puszka z kurczakim maślanym. Tutaj to chyba jakas znana potrwa „butter chicken” bo mamy ja jeszcze jako liofilizat. Puszka miala 4 porcje ale my dogotowalismy jeszcze kuskus i zjedliśmy we dwoje. Kurczaka w nim nie znalazlam ale na etykiecie bylo ze tylko 7% wiec moze sie rozgotowal. W naszym rankingu ocena tego dania to 3  czyli moze jeszcze kiedys to kupimy 😉

To był ambitny dzień. Z założenia mieliśmy zobaczyć jaskinie ze swiecacymi robakami, obejrzec gejzery i znalezc nocleg pod wulkanem Tongariro. I plan wykonalismy az z nawiązką.

Dzień rozpoczęliśmy o godz.6.00 spacerem po plaży Karekare. To ta plaża gdzie kręcono sceny na plaży w filmie Fortepian. O 6 ranem nad ranem plaża byla całkowicie pusta (ciekawe dlaczego?;) a w dodatku po pol godzinie rozpoczal sie wschod slonca. Był odplyw wiec mozna bylo podziwiac piasek, ktory na poczatku plazy byl czarny, a w miare zblizania sie do oceanu stawał sie coraz bielszy. W dodatku mienil sie srebrnymi odblaskami. Niestety zdjecia tego nie oddaja.. ;(

Od momentu przylotu budze sie codziennie o godzinie 4.30 i jest to pierwszy powód tak porannego spaceru. Po drugie na tych „darmowych” campingach rano pojawiaja sie pracownicy parkow krajobrazowych i pobieraja oplaty (zazwyczaj 8 NZD za osobe). Kto jednak rano wstaje faktycznie może nocować za darmo tak jak wskazuje na to opis w aplikacji, której używamy do szukania campingow.

Ale wracajac do wczorajszego dnia po sniadaniu pojechalismy zobaczyc jaskinie Waitomo z robakami, ktore oblepiaja sciany tej jaskini i swieca fluroescencyjnie w ciemnosciach. Tak zwabiają owady, ktore nastepnie łapią i zjadają. Ogladajac je z łódki jednak tego nie widać, ale sam widok świecącej świecidełkami jaskini i tak wyglada niesamowicie.

Po poludniu zwiedzalismy rejon Rotorua, ktory obfituje w miejsca z ktorych wydobywa sie para i goraca woda. To pekniecia w skorupie ziemskiej ktorych w najblizszej okolicy jest co najmniej kilkanascie.  Najwiecej uwagi przyciaga gejzer Pohutu, ktory wyrzuca goraca wode i pare na wysokosc kilku metrow. Nam sie podobaly rowniez blotne jeziorka z bulgoczacymi oczkami. Wszystkie te miejsca łaczy jedna wspolna cecha- smierdza zgniłymi jajkami;)

Tego dnia zobaczyliśmy równiez ptaka kiwi na żywo. Był w takim specjalnie wybudowanym domku dla niego, w srodku zaciemnionym aby ptak myslal ze to noc. I faktycznie byl na nogach wiec fortel sie sprawdzal. Slabo go bylo widac w ciemnosciach ale na wolnosci zobaczenie go graniczy z cudem..Tak wiec co najmniej jeden żywy egzemplarz kiwi chodzi po Nowej Zelandii. Jeszcze…

I na koniec dnia niespodziewany widok- wodospad Huka. W ciagu 1 sekundy wyrzuca porównywalną ilość  wody potrzebnej do napelnienia wszystkich basenow olimpijskich.

Z powodu natłoku  atrakcji w tym dniu przegapilismy gorace kałuże blotne, w ktorych mozna na dziko wygrzac stare kosci. No trudno. Trzeba bedzie w koncu znalezc jakis kamping z ciepła woda zeby sie wygrzac … no i porzadnie umyc;)

Ps. A na obiad byl dzisiaj rosol z makaronem z puszki firmy Cambells. Nawet byly tam kawałki kurczaka i smakowala naprawde bardzo dobrze. Ocenilismy ja na 4 punkty czyli jak ja spotkamy w sklepie to na pewno jeszcze raz kupimy 😉